این بازی می‌توانست یکی از جذاب‌ترین نبردهای فرهنگی دنیای فوتبال باشد؛ مبارزه بین استیل و تاریخ. اما در عوض، نبرد دوحه تبدیل به یک سیرک شد، چرا که بازیکنان اصلی انگلیس پیش از دیدار مقابل برزیل از لیست خط خوردند.
در نتیجه، بازی چیزی بیش از یک تمرین آگهی‌وار نبود؛ نام بازی باعث می‌شد فکر کنیم یک دیدار کلاسیک پیش روی ماست، اما مصاف دو تیم نبردی بیهوده بود که در آن تمام بازیکنان حاشیه‌ای انگلیس تلاش کردند بهترین بازی خود را انجام دهند، ولی نمایش آنها مقابل هماهنگ‌ترین تیم حال حاضر دنیا ناامیدانه و بی‌هدف بود.

چندین بازیکن کلیدی انگلیس در این دیدار غایب بودند و غیبت بعضی از آنها بسیار بیشتر از دیگران مورد توجه قرار گرفت. همین باعث شد کاپلو مجبور شود عملا تیم دوم خود را به میدان بفرستد که هیچ بختی برای درخشش مقابل برزیل نداشت. در حال حاضر تنها اسپانیا است که می‌تواند با تیم دوم خود در چنین دیداری نبردی پایاپای ارائه دهد. تعجبی نداشت که بر خلاف سر و صداهای همیشگی پیش از بازی، پس از دیدار نکته‌ای از آن در خاطر ما نماند که به آن فکر کنیم.
مشخص شد که چرا آنها تیم دوم انگلیس هستند. مشخص شد که چرا شون رایت فیلیپس برای بازی در سمت راست خط میانی پشت سر آرون لنون، تئو والکات و دیوید بکام قرار می‌گیرد.

فابیو کاپلو همچنین می‌دانست که لغزش‌های دفاعی گلن جانسن باعث می‌شود نشود چندان به او اتکا کرد و می‌دانست امثال وز براون نمی‌توانند اشتباهات جانسن را – در روزی که نمی‌توانست حتی یک بازی ساده انجام دهد – پوشش دهند.
ماتیو آپسن، مانند گرت بری و حتی جیمز میلنر در کنار بازیکنانی مانند جان تری، فرانک لمپارد و حتی آرون لنون خوب بازی می‌کنند، اما اگر این ستاره‌ها را از ترکیب کنار بگذارید ماجرا به کلی عوض می‌شود.

جرمین جناس هم تنها در صورت مصدومیت بسیاری از بازیکنان انگلیس راهی به آفریقای جنوبی خواهد یافت.
هر چند رونی و فاستر نمایش‌های امیدوارکننده‌ای داشتند و حتی بریج هم مستحکم بود، اما این دیدار نکته خاصی برای کاپلو نداشت. در این جا و در این محیط، این بازی هیچ درسی برای کاپلو نداشت که درباره شاگردانش فراگیرد.
تنها نکته جالب برای تماشاگران زیرک این بود که چطور، سیستم 1-3-2-4 منسجم برزیل شبیه به آرایش مطلوب کاپلو برای تیم ملی انگلیس است.
کاپلو باید امیدوار باشد بازیکنانش هر چه سریع‌تر در باشگاه‌هایشان به اوج برسند. در این صورت جراردها ممکن است به حد کاکاها برسند، رونی‌ها در حد روبینیوها باشند، لمپاردها به سطح ملوها دست یابند و ریوها هم با لوسیوها رقابت کنند.
انگلیس برای قهرمانی در جام جهانی هرگز تیم دوم خوبی در اختیار ندارد و در بازی مقابل برزیل این نکته بار دیگر ثابت شد.

محمد اواد- ترجمه :جمیدرضا كشاورز منبع: سایت گل